Hectische dagen!

Vrijdag 17 augustus Poka! (Hallo!)

Hier dan eindelijk een berichtje dat we zelf geschreven hebben!Het gaat goed met ons. Zoals Astrid al schreef was ons reis een groot avontuur, maar we hebben goed aan teambuilding gedaan! Nu is onze groep dus niet meer kapot te krijgen ;-)

Sinds gisteren zijn we op de camping in Debrecen. Dit hadden we niet verwacht, maar op eens stond Eva (Dorcas Oekraine) woensdagmiddag voor onze neus op het kamp in Oklyhegy. Tot dan toe was ze iedere dag verantwoordelijk voor de supplies, euh... surprise en zo ook die dag. Dankzij Misha (medewerker van de camping in Hongarije) waren de visa voor de kinderen ineens woensdag toch beschikbaar. Misha nam de telefoon op toen de Oekrainse overheidsinstantie belde om te checken of de kinderen hier wel echt verwacht werden. Misha vertelde een superenthousiast verhaal waar ze blijkbaar zo van onder de indruk waren dat ze accuut de documenten voor de kinderen gereed hebben gemaakt.We moesten dus na 1 dag alweer afscheid nemen van de Hongaarse kinderen op het kamp in Oklyhegy. Met hen hebben we dinsdagmiddag en woensdag een leuke tijd gehad. We hebben onder andere grappige gezichten gemaakt van ballonnen en een estafette gehouden. Als het lukt sturen we ook wat foto's op.

Dinsdagavond had Veerle wel behoefte aan een lekker biertje. We hadden gehoord dat er verderop een bar zat, dus de jongens waren met Andras bier gaan halen. En ja hoor alles wat je hier zegt komt uit, opeens stonden de jongens voor onze neus(Veerle, Dorathe en Josianne) met bier.. dus we hebben lekker bier gedronken met dorathe´s toffies!

Woensdagmiddag hebben we samen met Eva en Andras (onze tolk op het kamp) een aantal families bezocht die in het Family Care project van Dorcas zitten. Onderweg liepen we door een prachtig gebied en we kregen schitterend uitzicht over Roemenie.Toen we dinsdagmiddag net lekker vis (vol graatjes) zaten te eten, werd er ineens een dood varken binnen gereden op een aanhanger. Het bloed kwam uit z'n bek zetten en we hebben de hele scene maar even op video opgenomen (hulde aan Dorathe). Maar vanwege Eva's surprise hoefden wij dit varken dus niet als diner te eten.

Donderdag moesten we redelijk vroeg ons bed uit, maar dat was absoluut de moeite waard. Wij waren de laatsten die opgehaald werden, om 7.30 uur. Toen was Sándor al naar ons gasthuis toe gekomen, zodat hij ook met de bus mee kon. Sándor is de tolk die de taalbarrieres tussen ons, de leiding en de kinderen op mag heffen. Een erg belangrijke taak, aangezien de kinderen Oekrains spreken en wij net een paar Hongaarse woorden geleerd hadden, maar nog niet veel Oekrains. Sommige kinderen spreken overigens heel goed Engels en er zijn er ook een aantal die een aardig woordje Nederlands kletsen. Trouwens, lieve medegroepsgenoten van vorig jaar als jullie dit lezen: Boris, Istvan (de grote en de kleine'), Nicoletta, Fruzina, Kristian en Vasylina vroegen: waar is Tuunies, waar is Nicole, en Nelleke en Marieke en Corine en Elske en Myra en Joel?? Euh... tja, I left them in Holland...

De bus was een beetje te klein. Het werd ook erg warm in de bus toen we 3,5 uur moesten wachten bij de grens, MAAR: we mochten állemaal Hongarije in en toen was alles goed. Rond 14 uur kwamen we in Debrecen aan. We hebben toen onze spullen gedumpt. Een aantal mensen van onqe groep begonnen lichtelijk te verlangen naar patat met frikandel. We moesten echter gaan ontdekken waar het restaurant was en toen hadden we lunch met de kinderen en.... PATATJES!! Daarna was het natuurlijk tijd om te zwemmen, want het was toch zeker wel boven de 35 graden. We missen de zon die in Nederland schijnt dus niet.Na het zwemmen was het tijd voor een kennismakingsspel, om de namen te leren. We deden o.a. krantenmeppertje en het was best een groot succes. Met namen leren moeten we vandaag nog wel even verder gaan.Trouwens, ouders van Karen: ze is aardig bezig met haar ontbijtkoek, maar ze deelt het dan ook wel met ons allemaal. :-)Langskomen mag natuurlijk altijd (www.dorcas.nl en kijk dan bij Dorcas camping Hongarije voor het adres) en de Mac hebben we hier nog niet gevonden, maar maandag hebben we zowel die op Schiphol als die in Budapest met een bezoekje vereerd. Vannacht hebben we een hele goede nachtrust gehad, alleen Karen en Josianne hadden een beetje last van elkaar. Geen van beiden konden ze iets bewegen zonder dat de ander dat voelde. Karen dacht op een gegeven moment zelfs dat Dorathe naast haar lag (wat dat betekent weten wij ook niet). Verder gaat alles goed met ons. Alleen Vincent heeft een flinke blaar opgelopen tijdens het voetballen op dinsdagmiddag. Gelukkig zijn er twee verpleegkundigen die goed voor hem zorgen. Voor elk wondje of probleempje weten ze een oplossing en als er iets gefixed moet worden met naamkaartjes of bh-bandjes, komen ze meteen met veiligheidsspelden aanrennen. Super toch?

Vanochtend begon ons programma met ochtendgymnastiek (kraakkraak). Zowel wij als de kinderen moesten wel even wennen aan zoveel activiteit in de ochtend. Na een halfuurtje ochtengymnastiek kwamen we al rennend en hijgend aan bij het onbijt. Na het ontbijt hadden de kinderen een half uurtje vrije tijd en in die tijd bereide wij ons voor op ons non-verbale toneelstukje over Mozes. Karen was de moeder, Gert-Jan de vader, Anita speelde mozes(ze lag in een slaapzak die we snel geleend hadden van NL boys hier op de camping), Dorathe was Mirjam, Josianne was de Prinses en Maaske en Veerle waren haar hulpjes. Na het toneelstukje vertelde Edward(Hongaarse leiding van de kinderen) het bijbelverhaal over Mozes. Dankzij onze creatieve Dorathe hadden we daarna een tekening over Mozes die de kinderern konden inkleuren. Tja en nu zitten we hier op de computer...

Hopelijk tot morgen! Namens de Groep: Maaske & Josianne