We zijn weer thuis!

27 augustus 2007

Het verslag van de laatste middag en de terugreis hadden jullie nog tegoed, dus dat volgt hieronder!
Verder zal er in de loop van de komende week (hopelijk) van iedereen een persoonlijke terugblik op de reis volgen.
Vrijdag, onze laatste dag op het kamp, was natuurlijk een bijzondere dag. De middag begon met uitgebreid zwemmen in het zwembad op de camping. Eigenlijk was het ook te warm om iets anders te doen (ongeveer 42 graden). Daarna konden de kinderen in hun zwemkleding meteen door naar de zeepbaan, die door Gert-Jan en Vincent bedacht was en met hulp van de rest van de groep gerealiseerd was! Niet alle kinderen deden mee, maar degenen die meededen hebben zich prima vermaakt.
Vrijdagavond, na een superleuke bonte-avond en een gezellig kampvuur, namen we afscheid van de kinderen. Dit was best wel even moeilijk! Twee meiden wilden met ons opblijven tot 4 uur om ons uit te zwaaien, maar dat leek ons niet zo’n goed plan omdat we zelf ook behoorlijk moe waren en nog wat moesten evalueren. Zij gingen naar bed en wij hadden een evaluatie, die we trouwens nog nooit zo kort hadden gehad! Het was echt een record (vast omdat iedereen zo moe was, het was volgens mij half 1 toen ;-)). We douchten nog even, pakten de laatste dingen van onze tas in en ruimden de bungalows op tot die weer een beetje fatsoenlijk toegankelijk waren.
Daarna was het wachten tot het busje kwam. Langzaam vielen er een paar in slaap, in de meest onhandige houdingen. Om vier uur arriveerde het busje en laadden wij al onze bagage in. Budapest bleek ineens een erg populaire bestemming: Sándor en András zouden met ons meegaan om naar een bruiloft te gaan en Eduard en zijn gezin wilde, als er nog plek was, meerijden om kennissen in Budapest te bezoeken.
Zo zaten we uiteindelijk met z’n 16-en in het busje. Licht uit, muziek uit en slapen maar. We zijn nog een paar keer gestopt omdat Kristian niet lekker was. Om 7 uur stonden we voor het vliegveld in Budapest! Afscheid nemen van Eduard, Kristina en hun kinderen, en daarna van András en Sándor. Wij hebben toen onze lunch van Janosz opgegeten in een restaurantje en daarna ingecheckt. Nog voor het opstijgen lagen Dorathé en Vincent al te slapen.
Na een overstap in Zürich kwamen we aan op Schiphol. We konden de bordjes weer gewoon lezen, iedereen sprak weer Nederlands. We moesten nog even op de bagage wachten waar we nog een medaille kregen van Dorcas, en waar we afscheid namen van elkaar. Vincent miste na die paar uur z’n beruchte golfstokje zo erg dat ‘ie m spontaan uit z’n koffer wilde pakken! Toen we door de deuren gingen stond daar onze familie al te wachten. We maakten nog een groepsfoto en bedankten Maaske voor alles wat ze geregeld heeft. Toen op weg naar huis. Tijd om alle verhalen te vertellen, en daarna te gaan dromen van een vakantie om niet meer te vergeten!