Terugblikken Hongarije groep 2007

Maaske

Ook van mij een terugblik op deze vakantie. Veel dingen maakte ik voor de tweede keer mee, maar ook heel veel dingen waren nieuw. En wat is er mooier dan goede herinneringen opnieuw beleven en tegelijk nieuwe dingen ontdekken en nieuwe mensen leren kennen?

Ik heb voor de tweede keer een fantastische tijd gehad met Dorcas in Oekraïne en Hongarije. Het blijft bijzonder om deelgenoot te mogen zijn van het werk van Dorcas en alle partners. Het voelt als een voorrecht om mensen die een totaal ander leven leven dan jij, te mogen leren kennen en inzicht te krijgen in hun drijfveren en dromen.

Wat mij denk ik het meest heeft gefascineerd tijdens dit kamp, is hoe mensen veranderen. Ik ben veranderd door deze twee weken, en dat weet ik zo zeker omdat ik álle mensen om me heen heb zien veranderen.
Ons team was al na één dag een hecht team, omdat we tóen al zoveel samen hadden meegemaakt. Ook in de dagen daarna groeiden we met z’n allen. Meer verantwoordelijkheid, meer enthousiasme en meer vertrouwen in elkaar. De mensen met wie we samen mochten werken in Hongarije veranderden. Ik hoop dat we ons enthousiasme in het werken met de kinderen hebben overgedragen op hen, maar ik denk dat dat gelukt is.
De kinderen veranderden. Soms van verlegen, bijna schuwe tieners in prachtige jongens die laten merken dat ze je vertrouwen en accepteren, door een stukje van zichzelf te laten zien.

Mijn dank is groot! Allereerst aan God.
Daarnaast aan jullie, Anita, Karen, Dorathé, Veerle, Gert-Jan, Vincent & Josianne. Jullie hebben wat mij betreft een stukje van Gods liefde laten zien door wat jullie gedaan hebben in Oekraïne en Hongarije. Dank voor jullie inzet en betrokkenheid, voor jullie geduld, de vele gezelligheid en last but not least the food supplies (of was ’t nou surprises??). Tenslotte wil ik Dorcas bedanken, bedankt voor de organisatie, voor de steun vanuit Andijk (en verder) en bovenal voor deze ervaring!

Anita
Hallo allemaal, Wat een omschakeling om weer thuis te zijn! Ik val weer in het werkleventje, terwijl ik het gevoel heb dat ik een deel van mezelf in Hongarije heb laten liggen.. Wat fijn dat we met elkaar konden genieten van: - de goede sfeer binnen het team- de open monden en stralende ogen van de kinderen tijdens o.a. het vuurwerk- de hartelijkheid van veel mensen daar- de avondsluitingen samen- de kleine dingen waar kinderen al blij mee zijn- een vakantie waarbij je jezelf nuttig voelt Er is nog zoveel op te noemen, maar kortom: ik had deze werkvakantie niet willen missen en ik wil alle mensen bedanken die er voor gezorgd hebben dat we een fijne tijd met elkaar hadden. Ik zie jullie allemaal graag op de reünie terug! En… ik spoor iedereen die nog nooit op werkvakantie is geweest aan om dit ook eens te doen, je vergeet de ervaringen niet snel meer en je wordt er absoluut niet slechter van!!! Nederland is misschien ook niet altijd alles, maar je had ook daar geboren kunnen zijn en wees kunnen zijn! Groetjes van 't Zeeuws meisje, Anita Janse

Karen, hallo allemaal. In 1 woord de hele reis was super! Van te voren had ik nooit kunnen bedenken of durven hopen dat het zo mooi zou worden. Ik had wel al wat voorstellingen, maar omdat ik er nog nooit was geweest, wist ik niet goed wat ik ervan moest verwachten. Het was voor mij ook de eerste keer vliegen, dat was al heel mooi! En gewoon de hele reis er naar toe was al een "avontuur". Vanaf het vliegveld in Boedapest al met de bus, metro, bus en dan heel lang wachten op treinkaartjes voor de trein en dan net op het nippertje in de trein zitten. Ook toen we met de trein over de grens van Hongarije naar Oekraine gingen, zaten we wel even met ons ogen te knipperen. Toen een man naast ons gewoon iemand van de douane omkocht met geld, dat zou je hier in Nederland toch niet zien! Het Bijbelkamp waar we een dagje waren, was ook super. Ook de Dorcasprojecten die we hebben bezocht waren heel indrukwekkend! Wat een wereld van verschil vergeleken met Nederland! Dat mensen zo dichtbij nog in zo'n armoede kunnen leven. Vooral dat jongetje dat dus van zichzelf had gegeten van de honger, maakte wel heel veel indruk. Verschrikkelijk dat zulke dingen gebeuren! Toen we hoorden dat de kinderen een visum hadden gekregen en dat we 's avonds weggingen waren we wel blij, ook omdat we nu dat varken niet hoefde te eten wat werd geslacht waar we zelf bij waren! De reis in de bus met al de kinderen was heel warm, maar ontzettend gezellig! In de bus moest ik tussen Petro en Viktor in komen zitten en we hebben daar heel veel lol gehad, je krijgt daardoor al een band met die kinderen. Met de kinderen een week op de camping was ook super! Je kunt je dan gewoon niet voorstellen dat het weeskinderen zijn of dat die kinderen door hun ouders zijn weggedaan. Sommige kinderen hingen meteen al de hele tijd letterlijk en figuurlijk aan je, terwijl je andere kinderen echt op moest zoeken omdat die zich echt op de achtergrond hielden. Het was daar zo vertrouwd om rond te lopen met al die kinderen. Het was net of dat je nooit anders gedaan had, maar opeens kwam het einde wel heel snel in zicht. Ook met onze groep uit Nederland klikte het heel goed! Er is inderdaad geen een keer onenigheid geweest ofzo. Wel hebben we heel veel lol gehad om veel dingen. Ook vond ik het heel fijn dat we overal ook over konden praten, en vooral de avondsluitingen waren heel fijn. Omdat we dan echt nog even als groep bij elkaar waren en dan de dag evalueerden. Een avondsluiting werd gedaan met een stuk uit de Bijbel of/en een gedicht en door nog liederen te zingen, waarna er iemand afsloot met gebed. Dat was heel fijn! En toen was het opeens vrijdagavond, de afscheidsavond. Het was een hele fijne avond, maar na het kampvuur toen iedereen afscheid kwam nemen, vond ik het toch wel moeilijk. Ook dat sommige kinderen moesten huilen. Ook voor hun is het een heel bijzonder kamp geweest. Vooral het idee dat wij allemaal naar huis gaan, waar familie op ons wacht. De kinderen gaan terug naar het weeshuis, waar geen familie op hen wacht. Ik vond het een super gaaf kamp, en had het nooit willen missen. Een ding weet ik wel en dat is dat ik een keer terug ga! Groetjes Karen

Gert-Jan, Hallo vakantiemaatjes, organisatie, familie en vrienden.
Na een paar dagen weer veilig thuis te zijn, begint het hier in Nieuwleusen alweer te wennen. Maar natuurlijk kijk ik terug op twee hele mooie en gezellige weken met onze Dorcas-groep en de kinderen met hun leiding in Oekraïne en Hongarije. Voor dat ik op reis ging had ik niet echt een voorstelling van hoe het allemaal zou gaan verlopen in Oost-Europa. Want het loopt toch altijd anders dan wat je jezelf voor ogen had, aan het begin van de reis. Maar dat we zo goed met elkaar op konden schieten als groep. Vanuit mijn kant gezien hadden we geen enkel akkefietje en dat vind ik nog steeds een groot wonder. Ook het organiseren van het programma liep nagenoeg heel goed, alhoewel er wel hard gewerkt moest worden.
In het begin van de vakantie moest ik nog wat wennen, na eerst in het gasthuis en daarna in de kerk en toen weer in het gasthuis te hebben overnacht. En toen we aan het eind van de week op zaterdag tegen elkaar zeiden dat het ook echt zaterdag was en dus de volgende dag alweer naar de kerk moesten, kon niemand dit geloven. Het is dus in het begin altijd even wennen en dan lijkt 13 dagen lang. Maar zit je eenmaal in het ritme dan zijn deze kleine twee weken zo voorbij, jammer genoeg.
De eerste dagen in de Oekraïne was wel even wennen. Vooral toen we van het gasthuis naar Aklihegy reden. Hier kwam je onderweg veel armoede tegen, een wereld die je niet gewend bent in ons land. Dit werd duidelijk door de wegen waar we over kwamen, het verkeer dat er reed, de inwoners die maar wat langs de staat liepen en al zulk soort dingen. Het moment waar ik echt proefde dat het in de Oekraïne arm is, was wanneer we met onze Dorcas-groep een wandeling maakten langs twee verschillende gezinnen die zwaar onder deze armoede leden. Alhoewel ze het in eerste instantie niet lieten merken. Toch raakt het je natuurlijk, wanneer je een vrouw of gezin met heel wat kinderen ziet en daarvan weet dat ze ook nog eens een aantal van hun kinderen in een weeshuis heeft zitten. Gewoonweg omdat er geen geld en voedsel is om deze kinderen thuis op te kunnen voeden. En het jongetje dan zijn eigen vinger begon op te eten omdat hij honger had toen hij door zijn ouders in de steek was gelaten. Dit zijn geen misselijke dingen om zo te horen. Toch leuk om te zien dat dit jongetje weer thuis mocht zijn en plezier mocht maken met zijn broers, zijn zussen en zijn honden.
De kinderen van de beide kampen hebben we met zijn allen ook een warm hart bezorgd als ik dit goed gemerkt heb. Ze hebben mij tenminste wel een hele leuke tijd gegeven. Iedereen was enthousiast op zijn of haar eigen manier. Dit was overal aan te merken en gaf mij een goed gevoel. Ja in twee weken doen we als groep van elkaar en als groep van de kinderen heel veel ervaringen op, die je nooit weer vergeet. En ik weet dat de kinderen het ook erg naar hun zin hebben gehad, dat zij van deze ervaringen mogen leren en voor de rest van hun leven deze twee weken mogen herinneren als een mooie tijd.
Verder wilde ik nog even benadrukken dat ik samenwerking tussen de groep heel positief vond. We konden met elkaar een geintje maken en dus samen lachen. Maar als het nodig was konden we ook serieus met elkaar vergaderingen houden. Alhoewel naarmate de dagen vorderden de aandacht van mij nog wel eens wegviel, aangezien Maaske sommige punten meerdere malen moest herhalen ;-). Ook de dagafsluiting en het samen zingen van de liedjes heeft mij een goed gevoel gegeven. De dagafsluiting, omdat er vaak weer een toepasselijke les voor de volgende dag in zat en je mag als groep weten dat je het niet alleen hoeft te doen. Maar dat we samen mogen weten dat God met ons is en ons helpt. En zo word je door elkaar en God scherp gehouden, iets dat heel belangrijk is. Verder het samen zingen van liedjes omdat ik dit niet zo heel vaak doe, maar als we samen zo mogen zingen weet je dat je in een vertrouwde omgeving zit. Dit gaf mij een prettig gevoel!! Dit is mijn eigen evaluatie even globaal.
Hierbij wil ik, Maaske, Vincent, Anita, Josianne, Dorathé, Veerle en Karen, de Dorcas-organisatie in Nederland, Oekraïne en Hongarije, de kinderen van de twee verschillende kampen in de Oekraïne en Hongarije met hun leiding, iedereen thuis die met ons meegeleefd heeft en iedereen die ik vergeten ben die deze leuke tijd mede mogelijk heeft gemaakt,
hartelijk bedanken voor deze onvergetelijke dagen. Ik hoop jullie, vakantiemaatjes, weer te zien bij de reünie ergens in oktober om lekker even bij te kletsen en foto´s te kijken.
Verder wens ik jullie Gods zegen en het allerbeste toe in alle dingen die jullie bezig houden.
Het ga jullie goed, groeten Gert-Jan

Terugblik van Veerle, ik heb een geweldige tijd gehad in Oekraïne en Hongarije. We hadden een leuke groep, waarmee het gelijk goed klikte, wat ik echt super leuk vond! We hebben daar ook echt gave mensen ontmoet, die zich helemaal inzetten voor Dorcas en ons geweldig geholpen hebben (o.a. Ferenc, die zelfs z’n vakantie opgeofferd heeft om ons heen en weer te rijden!). Ik heb genoten van de kinderen en ik zal ze echt niet zomaar vergeten!
Ik weet zeker dat God er ook bij was deze vakantie. De eerste dag al, toen we op het nippertje toch de trein hebben gehaald, toen de kinderen toch hun visa donderdag kregen, maar ook in de avondsluitingen met elkaar.
Het was echt een geweldige tijd en ik zal het zeker niet vergeten! Een hartelijke groet,
Veerle