Terugblikken Hongarije groep 2007

Maaske

Ook van mij een terugblik op deze vakantie. Veel dingen maakte ik voor de tweede keer mee, maar ook heel veel dingen waren nieuw. En wat is er mooier dan goede herinneringen opnieuw beleven en tegelijk nieuwe dingen ontdekken en nieuwe mensen leren kennen?

Ik heb voor de tweede keer een fantastische tijd gehad met Dorcas in Oekraïne en Hongarije. Het blijft bijzonder om deelgenoot te mogen zijn van het werk van Dorcas en alle partners. Het voelt als een voorrecht om mensen die een totaal ander leven leven dan jij, te mogen leren kennen en inzicht te krijgen in hun drijfveren en dromen.

Wat mij denk ik het meest heeft gefascineerd tijdens dit kamp, is hoe mensen veranderen. Ik ben veranderd door deze twee weken, en dat weet ik zo zeker omdat ik álle mensen om me heen heb zien veranderen.
Ons team was al na één dag een hecht team, omdat we tóen al zoveel samen hadden meegemaakt. Ook in de dagen daarna groeiden we met z’n allen. Meer verantwoordelijkheid, meer enthousiasme en meer vertrouwen in elkaar. De mensen met wie we samen mochten werken in Hongarije veranderden. Ik hoop dat we ons enthousiasme in het werken met de kinderen hebben overgedragen op hen, maar ik denk dat dat gelukt is.
De kinderen veranderden. Soms van verlegen, bijna schuwe tieners in prachtige jongens die laten merken dat ze je vertrouwen en accepteren, door een stukje van zichzelf te laten zien.

Mijn dank is groot! Allereerst aan God.
Daarnaast aan jullie, Anita, Karen, Dorathé, Veerle, Gert-Jan, Vincent & Josianne. Jullie hebben wat mij betreft een stukje van Gods liefde laten zien door wat jullie gedaan hebben in Oekraïne en Hongarije. Dank voor jullie inzet en betrokkenheid, voor jullie geduld, de vele gezelligheid en last but not least the food supplies (of was ’t nou surprises??). Tenslotte wil ik Dorcas bedanken, bedankt voor de organisatie, voor de steun vanuit Andijk (en verder) en bovenal voor deze ervaring!

Anita
Hallo allemaal, Wat een omschakeling om weer thuis te zijn! Ik val weer in het werkleventje, terwijl ik het gevoel heb dat ik een deel van mezelf in Hongarije heb laten liggen.. Wat fijn dat we met elkaar konden genieten van: - de goede sfeer binnen het team- de open monden en stralende ogen van de kinderen tijdens o.a. het vuurwerk- de hartelijkheid van veel mensen daar- de avondsluitingen samen- de kleine dingen waar kinderen al blij mee zijn- een vakantie waarbij je jezelf nuttig voelt Er is nog zoveel op te noemen, maar kortom: ik had deze werkvakantie niet willen missen en ik wil alle mensen bedanken die er voor gezorgd hebben dat we een fijne tijd met elkaar hadden. Ik zie jullie allemaal graag op de reünie terug! En… ik spoor iedereen die nog nooit op werkvakantie is geweest aan om dit ook eens te doen, je vergeet de ervaringen niet snel meer en je wordt er absoluut niet slechter van!!! Nederland is misschien ook niet altijd alles, maar je had ook daar geboren kunnen zijn en wees kunnen zijn! Groetjes van 't Zeeuws meisje, Anita Janse

Karen, hallo allemaal. In 1 woord de hele reis was super! Van te voren had ik nooit kunnen bedenken of durven hopen dat het zo mooi zou worden. Ik had wel al wat voorstellingen, maar omdat ik er nog nooit was geweest, wist ik niet goed wat ik ervan moest verwachten. Het was voor mij ook de eerste keer vliegen, dat was al heel mooi! En gewoon de hele reis er naar toe was al een "avontuur". Vanaf het vliegveld in Boedapest al met de bus, metro, bus en dan heel lang wachten op treinkaartjes voor de trein en dan net op het nippertje in de trein zitten. Ook toen we met de trein over de grens van Hongarije naar Oekraine gingen, zaten we wel even met ons ogen te knipperen. Toen een man naast ons gewoon iemand van de douane omkocht met geld, dat zou je hier in Nederland toch niet zien! Het Bijbelkamp waar we een dagje waren, was ook super. Ook de Dorcasprojecten die we hebben bezocht waren heel indrukwekkend! Wat een wereld van verschil vergeleken met Nederland! Dat mensen zo dichtbij nog in zo'n armoede kunnen leven. Vooral dat jongetje dat dus van zichzelf had gegeten van de honger, maakte wel heel veel indruk. Verschrikkelijk dat zulke dingen gebeuren! Toen we hoorden dat de kinderen een visum hadden gekregen en dat we 's avonds weggingen waren we wel blij, ook omdat we nu dat varken niet hoefde te eten wat werd geslacht waar we zelf bij waren! De reis in de bus met al de kinderen was heel warm, maar ontzettend gezellig! In de bus moest ik tussen Petro en Viktor in komen zitten en we hebben daar heel veel lol gehad, je krijgt daardoor al een band met die kinderen. Met de kinderen een week op de camping was ook super! Je kunt je dan gewoon niet voorstellen dat het weeskinderen zijn of dat die kinderen door hun ouders zijn weggedaan. Sommige kinderen hingen meteen al de hele tijd letterlijk en figuurlijk aan je, terwijl je andere kinderen echt op moest zoeken omdat die zich echt op de achtergrond hielden. Het was daar zo vertrouwd om rond te lopen met al die kinderen. Het was net of dat je nooit anders gedaan had, maar opeens kwam het einde wel heel snel in zicht. Ook met onze groep uit Nederland klikte het heel goed! Er is inderdaad geen een keer onenigheid geweest ofzo. Wel hebben we heel veel lol gehad om veel dingen. Ook vond ik het heel fijn dat we overal ook over konden praten, en vooral de avondsluitingen waren heel fijn. Omdat we dan echt nog even als groep bij elkaar waren en dan de dag evalueerden. Een avondsluiting werd gedaan met een stuk uit de Bijbel of/en een gedicht en door nog liederen te zingen, waarna er iemand afsloot met gebed. Dat was heel fijn! En toen was het opeens vrijdagavond, de afscheidsavond. Het was een hele fijne avond, maar na het kampvuur toen iedereen afscheid kwam nemen, vond ik het toch wel moeilijk. Ook dat sommige kinderen moesten huilen. Ook voor hun is het een heel bijzonder kamp geweest. Vooral het idee dat wij allemaal naar huis gaan, waar familie op ons wacht. De kinderen gaan terug naar het weeshuis, waar geen familie op hen wacht. Ik vond het een super gaaf kamp, en had het nooit willen missen. Een ding weet ik wel en dat is dat ik een keer terug ga! Groetjes Karen

Gert-Jan, Hallo vakantiemaatjes, organisatie, familie en vrienden.
Na een paar dagen weer veilig thuis te zijn, begint het hier in Nieuwleusen alweer te wennen. Maar natuurlijk kijk ik terug op twee hele mooie en gezellige weken met onze Dorcas-groep en de kinderen met hun leiding in Oekraïne en Hongarije. Voor dat ik op reis ging had ik niet echt een voorstelling van hoe het allemaal zou gaan verlopen in Oost-Europa. Want het loopt toch altijd anders dan wat je jezelf voor ogen had, aan het begin van de reis. Maar dat we zo goed met elkaar op konden schieten als groep. Vanuit mijn kant gezien hadden we geen enkel akkefietje en dat vind ik nog steeds een groot wonder. Ook het organiseren van het programma liep nagenoeg heel goed, alhoewel er wel hard gewerkt moest worden.
In het begin van de vakantie moest ik nog wat wennen, na eerst in het gasthuis en daarna in de kerk en toen weer in het gasthuis te hebben overnacht. En toen we aan het eind van de week op zaterdag tegen elkaar zeiden dat het ook echt zaterdag was en dus de volgende dag alweer naar de kerk moesten, kon niemand dit geloven. Het is dus in het begin altijd even wennen en dan lijkt 13 dagen lang. Maar zit je eenmaal in het ritme dan zijn deze kleine twee weken zo voorbij, jammer genoeg.
De eerste dagen in de Oekraïne was wel even wennen. Vooral toen we van het gasthuis naar Aklihegy reden. Hier kwam je onderweg veel armoede tegen, een wereld die je niet gewend bent in ons land. Dit werd duidelijk door de wegen waar we over kwamen, het verkeer dat er reed, de inwoners die maar wat langs de staat liepen en al zulk soort dingen. Het moment waar ik echt proefde dat het in de Oekraïne arm is, was wanneer we met onze Dorcas-groep een wandeling maakten langs twee verschillende gezinnen die zwaar onder deze armoede leden. Alhoewel ze het in eerste instantie niet lieten merken. Toch raakt het je natuurlijk, wanneer je een vrouw of gezin met heel wat kinderen ziet en daarvan weet dat ze ook nog eens een aantal van hun kinderen in een weeshuis heeft zitten. Gewoonweg omdat er geen geld en voedsel is om deze kinderen thuis op te kunnen voeden. En het jongetje dan zijn eigen vinger begon op te eten omdat hij honger had toen hij door zijn ouders in de steek was gelaten. Dit zijn geen misselijke dingen om zo te horen. Toch leuk om te zien dat dit jongetje weer thuis mocht zijn en plezier mocht maken met zijn broers, zijn zussen en zijn honden.
De kinderen van de beide kampen hebben we met zijn allen ook een warm hart bezorgd als ik dit goed gemerkt heb. Ze hebben mij tenminste wel een hele leuke tijd gegeven. Iedereen was enthousiast op zijn of haar eigen manier. Dit was overal aan te merken en gaf mij een goed gevoel. Ja in twee weken doen we als groep van elkaar en als groep van de kinderen heel veel ervaringen op, die je nooit weer vergeet. En ik weet dat de kinderen het ook erg naar hun zin hebben gehad, dat zij van deze ervaringen mogen leren en voor de rest van hun leven deze twee weken mogen herinneren als een mooie tijd.
Verder wilde ik nog even benadrukken dat ik samenwerking tussen de groep heel positief vond. We konden met elkaar een geintje maken en dus samen lachen. Maar als het nodig was konden we ook serieus met elkaar vergaderingen houden. Alhoewel naarmate de dagen vorderden de aandacht van mij nog wel eens wegviel, aangezien Maaske sommige punten meerdere malen moest herhalen ;-). Ook de dagafsluiting en het samen zingen van de liedjes heeft mij een goed gevoel gegeven. De dagafsluiting, omdat er vaak weer een toepasselijke les voor de volgende dag in zat en je mag als groep weten dat je het niet alleen hoeft te doen. Maar dat we samen mogen weten dat God met ons is en ons helpt. En zo word je door elkaar en God scherp gehouden, iets dat heel belangrijk is. Verder het samen zingen van liedjes omdat ik dit niet zo heel vaak doe, maar als we samen zo mogen zingen weet je dat je in een vertrouwde omgeving zit. Dit gaf mij een prettig gevoel!! Dit is mijn eigen evaluatie even globaal.
Hierbij wil ik, Maaske, Vincent, Anita, Josianne, Dorathé, Veerle en Karen, de Dorcas-organisatie in Nederland, Oekraïne en Hongarije, de kinderen van de twee verschillende kampen in de Oekraïne en Hongarije met hun leiding, iedereen thuis die met ons meegeleefd heeft en iedereen die ik vergeten ben die deze leuke tijd mede mogelijk heeft gemaakt,
hartelijk bedanken voor deze onvergetelijke dagen. Ik hoop jullie, vakantiemaatjes, weer te zien bij de reünie ergens in oktober om lekker even bij te kletsen en foto´s te kijken.
Verder wens ik jullie Gods zegen en het allerbeste toe in alle dingen die jullie bezig houden.
Het ga jullie goed, groeten Gert-Jan

Terugblik van Veerle, ik heb een geweldige tijd gehad in Oekraïne en Hongarije. We hadden een leuke groep, waarmee het gelijk goed klikte, wat ik echt super leuk vond! We hebben daar ook echt gave mensen ontmoet, die zich helemaal inzetten voor Dorcas en ons geweldig geholpen hebben (o.a. Ferenc, die zelfs z’n vakantie opgeofferd heeft om ons heen en weer te rijden!). Ik heb genoten van de kinderen en ik zal ze echt niet zomaar vergeten!
Ik weet zeker dat God er ook bij was deze vakantie. De eerste dag al, toen we op het nippertje toch de trein hebben gehaald, toen de kinderen toch hun visa donderdag kregen, maar ook in de avondsluitingen met elkaar.
Het was echt een geweldige tijd en ik zal het zeker niet vergeten! Een hartelijke groet,
Veerle

We zijn weer thuis!

27 augustus 2007

Het verslag van de laatste middag en de terugreis hadden jullie nog tegoed, dus dat volgt hieronder!
Verder zal er in de loop van de komende week (hopelijk) van iedereen een persoonlijke terugblik op de reis volgen.
Vrijdag, onze laatste dag op het kamp, was natuurlijk een bijzondere dag. De middag begon met uitgebreid zwemmen in het zwembad op de camping. Eigenlijk was het ook te warm om iets anders te doen (ongeveer 42 graden). Daarna konden de kinderen in hun zwemkleding meteen door naar de zeepbaan, die door Gert-Jan en Vincent bedacht was en met hulp van de rest van de groep gerealiseerd was! Niet alle kinderen deden mee, maar degenen die meededen hebben zich prima vermaakt.
Vrijdagavond, na een superleuke bonte-avond en een gezellig kampvuur, namen we afscheid van de kinderen. Dit was best wel even moeilijk! Twee meiden wilden met ons opblijven tot 4 uur om ons uit te zwaaien, maar dat leek ons niet zo’n goed plan omdat we zelf ook behoorlijk moe waren en nog wat moesten evalueren. Zij gingen naar bed en wij hadden een evaluatie, die we trouwens nog nooit zo kort hadden gehad! Het was echt een record (vast omdat iedereen zo moe was, het was volgens mij half 1 toen ;-)). We douchten nog even, pakten de laatste dingen van onze tas in en ruimden de bungalows op tot die weer een beetje fatsoenlijk toegankelijk waren.
Daarna was het wachten tot het busje kwam. Langzaam vielen er een paar in slaap, in de meest onhandige houdingen. Om vier uur arriveerde het busje en laadden wij al onze bagage in. Budapest bleek ineens een erg populaire bestemming: Sándor en András zouden met ons meegaan om naar een bruiloft te gaan en Eduard en zijn gezin wilde, als er nog plek was, meerijden om kennissen in Budapest te bezoeken.
Zo zaten we uiteindelijk met z’n 16-en in het busje. Licht uit, muziek uit en slapen maar. We zijn nog een paar keer gestopt omdat Kristian niet lekker was. Om 7 uur stonden we voor het vliegveld in Budapest! Afscheid nemen van Eduard, Kristina en hun kinderen, en daarna van András en Sándor. Wij hebben toen onze lunch van Janosz opgegeten in een restaurantje en daarna ingecheckt. Nog voor het opstijgen lagen Dorathé en Vincent al te slapen.
Na een overstap in Zürich kwamen we aan op Schiphol. We konden de bordjes weer gewoon lezen, iedereen sprak weer Nederlands. We moesten nog even op de bagage wachten waar we nog een medaille kregen van Dorcas, en waar we afscheid namen van elkaar. Vincent miste na die paar uur z’n beruchte golfstokje zo erg dat ‘ie m spontaan uit z’n koffer wilde pakken! Toen we door de deuren gingen stond daar onze familie al te wachten. We maakten nog een groepsfoto en bedankten Maaske voor alles wat ze geregeld heeft. Toen op weg naar huis. Tijd om alle verhalen te vertellen, en daarna te gaan dromen van een vakantie om niet meer te vergeten!

Kort maar krachtig!

Hier van ons een kort verhaaltje omdat het hier zo verschrikkelijk warm is en we zo gaan eten.
Woensdagavond hebben we met z´n allen heerlijk rond het kampvuur gezeten en liedjes gezongen. Alleen liep het kampvuur uit op een watergevecht. Toen de kinderen naar bed gingen hebben wij met elkaar avondsluiting gehad rond het kampvuur.
Donderdagochtend begonnen we zoals gewoonlijk met ochtengymnastiek. Karen, Dorathé en Maaske genoten van een halfuurtje langer op bed liggen. Om 10 uur stond de bus op ons te wachten om ons naar het zwembad te brengen! Het was geweldig om te zien hoe de kinderen genoten. Om half 6 uur gingen we allemaal met een lekker kleurtje weer naar huis. ´s Avonds hebben we video gekeken en zijn we daarna op tijd (?!) naar bed gegaan.
Vrijdagochtend eerst ochtengymnastiek. Om 10 uur hadden we een bijbelverhaal over Dorcas. Na het bijbelverhaal hebben de kinderen een bijpassend knutselwerkje gedaan. Daarna zijn we met de kinderen gaan stoepkrijten en we hebben hun gezichten geschminkt.
Langs deze weg willen wij ook even de NL boys bedanken voor hun reactie. We hebben de groeten gedaan aan de groep. Jullie krijgen de hartelijke groeten terug van alle kinderen en de leiding. Viktor was overigens erg trots!
Wist je dat?!...
...Karen midden in de nacht wakker werd en dacht dat er allemaal kinderen in haar kamer stonden..!?
...Dorathé wakker werd (wat ze niet snel wordt) van Maaske die verdwaasd in haar bed op zoek was naar haar elastiekje.
...Vincent en het golfstokje onafscheidelijk zijn.
...Gert-Jan na een telefoontje van de boederie weer verschrikkelijk plat ging praten.
...de jongens Anita en Veerle wekken met muziek als ze hun bed niet uit willen komen.
...Josianne na lang wachten haar witte wijntje heeft gekregen.
...Gert-Jan eindelijk zijn witte huid een beetje begint te verliezen.
...we vannacht om 3 uur uit ons bed moeten om de terugreis aan te vangen.
...Josianne vanmiddag de vloer in het huisje gaat dweilen...wist je dat Josianne niet weet wat ze beloofd heeft...!?

Nog een fijne dag en tot morgen!
Namens de groep, Dorathé en Josianne

Warmte en water.

Woensdag 22 augustus 2007

Beste lezers,
Vandaag een kort berichtje vanuit Hongarije, want wij voelen er veel voor om lekker met de kinderen lol te gaan maken in het zwembad. Het is hier binnen veel te warm!
Gisteren begonnen we net als iedere dag met het bijbelverhaal. Dit ging over koningin Esther. De jongens hadden een vrije ochtend en bleven slapen, dus moesten wij een koning Ahasveros zien te vinden. Hiervoor vroegen we Eduard. Hij moest natuurlijk ook de mooiste koningin kunnen kiezen, dus moest zijn vrouw ook maar meedoen. Een ware schoonheidssalon ontstond op het podium. Zo brengen wij dus op alternatieve, speelse wijze, zonder gebruik van taal, de bijbelverhalen over op de kinderen. Natuurlijk vertelde Eduard het verhaal ook in het Oekrains. 's Middags was het wat te koud om te zwemmen. Niet voor ons, geharde Nederlanders, maar wel voor de kinderen. Daarom besloten we een wandeling te maken naar het meer wat vlak naast de camping ligt. Dit is een mooi natuurgebied, waar we van konden genieten. Uiteindelijk was dat trouwens nog behoorlijk warm! Jura, de weeshuis-directeur, kon de kinderen nog wat leren over allerlei planten en bomen aangezien hij bioloog is.
Natuurlijk speelden de teams weer verder met het competitiespel. Volleybal en voetbal. Het is mooi om te zien dat de kinderen hiervan blijven genieten, zelfs als ze tot nu toe alle spellen verloren hadden. Het blijkt maar weer dat het heel belangrijk is om zelf enthousiast en positief te zijn, want deze sfeer wordt beslist op de kinderen overgedragen!
Verder is er aan het eind van de middag nog fanatiek gebasketbald door een paar mensen.
's Avonds hebben we op veler verzoek het ongeëvenaarde smokkelspel herhaald. Er zijn weer heel wat kaartjes naar de overkant gesmokkeld door de vier teams, maar er zijn er ook wel wat meer tegengehouden door de douane, aangezien we deze keer alle mannen (dus ook Vincent, Gert-Jan, Eduard, Jura en Sándor) ingeschakeld hadden als politieagenten.
Na de uitslag ging er een groot gejuich op toen mee werd gedeeld dat de kinderen vanavond wakker mochten blijven tot 00.00 uur. Wij hebben na 22.30 geen kind meer gehoord of gezien, wat ze waren uitgeput. Hoe makkelijk is het om een groep kinderen blij te maken... ;-)
Wij sloten de dag nog met elkaar af. Na de gebruikelijke lijst met overlegpunten en een avondsluiting vanuit de bijbel, hebben we een aantal liederen gezongen. Dat klinkt mooi met elkaar als groep in de avondbuitenboslucht.
Vanochtend ging het bijbelverhaal over Noach, wat niet het moeilijkste bijbelverhaal was om uit te beelden. De kinderen waren helemaal enthousiast en ondergetekenden voelden ons aardig in onze sas als olifanten. Daarna zijn de kinderen wel 2 uur geconcentreerd bezig geweest met een bouwplaat van de ark.
Zo nu en dan maken we ook minder leuke dingen mee. Zo moesten we maandagavond toen we uit Debrecen terugkwamen een aantal mensen wegjagen uit de grote tent, waar de activiteiten met de kinderen plaatsvinden. Zij gebruikten de tent voor hun feestje, waar wij niet zo blij mee waren, omdat de werkjes van de kinderen daar ook lagen. Gelukkig konden we dit in goed overleg met hen bespreken, dankzij Sándor en de bewaker van de camping. De volgende ochtend was de stank gelukkig al bijna weer weg.
Vanmiddag staat er nog een estafette op het programma met onder andere waterspelletjes, het is er echt weer voor!
Morgen staat er weer iets heel speciaals op het programma: we gaan met de kinderen naar Hajduszoboszlo, zo ongeveer het grootste niet overdekte zwemparadijs van Europa. Dit wordt dus weer goed opletten op de kinderen, maar ook samen erg veel plezier maken!

Hartelijke groet namens ons allen,

Dorathé en Maaske, die nu snel gaan afkoelen in het 'bassin' zoals ze dat dan noemen in ' t Oekrains.

Jawel de groep in levende lijve!!

Het is gelukt! Hierbij 3 foto's met bijbehorende teksten.

Van links naar rechts: Veerle, Karen, Dorathe en Anita. McFlurry eten op Schiphol

Resultaat van het ballonnen versieren op het Hongaarse kamp

Van links naar rechts: Gert-Jan, Maaske, Karen, Veerle, Dorathé, Josianne en Anita

Namens de Hongarije groep een hartelijke groet vanuit Debrecen - Hongarije.

Glinsterende oogjes in Debrecen

Dinsdag 21 augustus 2007
Gistermorgen begonnen we met de gebruikelijke ochtendgymnastiek die weer georganiseerd werd door dezelfde drie meiden. Daarna deden we nog met z'n allen 'head, shoulders, knees and toes' (oftewel: hoofd, schouders, knie en teen) en de kabouter Plopdans. Na een sprintje getrokken te hebben kwamen we bij het restaurant aan waar we aan ons ontbijt begonnen. Voor het bijbelverhaal hebben we de kinderen een paar liedjes aangeleerd.
Eduard deed het bijbelverhaal, waarna we een sterren-mobiel gemaakt hebben. We speelden een potje volleybal en het was alweer tijd om te lunchen. Het eten bestond uit heerlijke vermicellisoep en macaroni.
Trouwens, maandag was het een nationale feestdag, net zoiets als koninginnedag bij ons. Dit wilden we graag meemaken en daarom gingen we naar Debrecen. Om 14 uur kwam de lijnbus ons ophalen, die speciaal voor ons een andere route reed. We hebben eerst een speeltuin bezocht en naar een fietsconcours gekeken. We waren best moe, maar gelukkig gingen we met de tram. Deze zat erg vol, het was warm, maar we waren al blij dat we niet hoefden te lopen. We aten in een restaurant waar het eten ons goed smaakte. Om 20 uur kwam het bloemencorso langs, de stad stond vol met mensen. Gelukkig konden we de kinderen goed bij ons houden, dankzij de goede organisatie van Sandor en Maaske om duidelijke groepjes te vormen.
Er kwamen ongeveer 10 grote praalwagens langs, met tussendoor een aantal muziekkorpsen. Het werd erg groots gevierd. Om half 10 gingen de lampen in de stad uit en werd het eerste vuurwerk de lucht ingeschoten. We wisten niet waar we het beste naar konden kijken: het vuurwerk of de gezichten van de kinderen. Sommigen waren er gewoon stil van en keken met open mond naar boven. Dit hadden we echt niet willen missen! Het was kwart over 10 toen we weer in de bus zaten. Terug op de camping wenste iedereen elkaar een goede nacht toe, we evalueerden de dag en Vincent sloot deze af met een bijbelgedeelte. Vanmorgen sloegen we de ochtendgymnastiek over en bereidden we een sketch over Esther voor. Een paar van ons hadden niet zo goed geslapen omdat het zo hard onweerde. Gelukkig is het weer nu een stuk beter. Na het ontbijt deden we samen met Eduard en Kristina het bijbelverhaal. Eduard was Ahasveros en Kristina was Esther. Wij als meidenleiding speelden de vrouwen die niet als koningin werden gekozen.
Vandaag is de weeshuis-directeur jarig en die konden we niet onopgemerkt voor bij laten gaan. Dorathé en Maaske hebben van vouwballonnen een grote kroon gemaakt, waarna alle kinderen een hoed mochten maken. En nu zitten we weer in Gustavs kantoor.
Hier de gebruikelijke wist u datjes die natuurlijk niet mogen ontbreken.
Wist u dat...
- Josianne en Anita net voor de lunch in een kwartier 3 zakken chips opgegeten hebben?
- Dorathé te enthousiast is om toe te geven dat ze zich eigenlijk niet zo lekker voelt?
- Gert-Jan en Vincent hun vaderlijke kanten goed laten zien als ze met de kinderen omgaan? Soms zou het fijn zijn als ze ons ook eens wat minder pestten, maar wie weet hebben ze daar wel goede redenen voor ;-)
- Karen zich goed vermaakte op een soort draaimolen die bedoeld was voor kinderen tot 12 jaar en zij er dus ook afgestuurd werd?
- Maaske elke avond over chocolade begint? En wij nu maar gewoon even toegeven dat wij als vrouwen daar allemaal wel eens last van hebben?
- Veerle het bloemencorso eerst niet zo goed kon zien, omdat er een vrouw voor haar stond met een kringen-uien-overhemd, zoals zij het noemde en wat achteraf een jurk bleek te zijn.
- Gert-Jan en Vincent vandaag hebben uitgeslapen tot 11 uur?
- Veerle en Anita de deur ook gewoon op slot hadden gedraaid omdat zij toch niet verwachtten dat ze voor de lunch wakker werden?
- Jullie echt wat missen, het is geweldig hier!!
We wensen jullie het beste toe namens ons team,
Veerle en Anita

Groeten uit het Oosten!

Hallo mensen,
Aan ons de eer vandaag dat wij het weblog mogen schrijven (Vincent en Gert-Jan; Masters of the swimmingpool) We hebben nu even vrije tijd om een leuk stukje te schrijven. Het is mooi weer en we gaan vanmiddag met de kinderen naar Debrecen. Daar hopen we een aantal leuke dingen te doen, zoals naar de speeltuin, bloemencorso, restaurant en als klap op de vuurpijl gaan we naar vuurwerk kijken. Maar dit is vandaag pas, we gaan eerst even de dag van gisteren evalueren. Zoals jullie weten zijn we gisteren naar de kerk geweest. Dat begon met de heenreis, lekker gezellig met zijn allen in een busje naar de kerk. Iedereen had zijn mooiste kleren aangedaan om natuurlijk netjes te verschijnen. De dienst was erg mooi. Hierna hebben we koffie gedronken met de NL-jongens op de camping zoals al bekend was. Hierna hebben we geluncht. Daarna "mochten" we lekker een paar uurtjes "zwemmen". De meisjes, zowel Oekrainse als Nederlandse kregen gratis duikles van ons, ze gingen soms wel vijftig tot honderd keer kopje onder per dag als wij dit goed geteld hebben. Het zal vast niet veel schelen. Na dit alles hebben de gebruikelijke competitiespellen gedaan, voetbal en volleybal. De kinderen waren niet allemaal enthousiast, maar na wat aanmoediging deden de meesten wel mee. Hierna hebben we nog heerlijk gedineerd, met als eten een lekker broodje hamburger met patat en als drinken i.p.v. water Fanta sinas. Het plan was om 's avonds lekker met zijn allen rond het kampvuur te gaan zitten, maar helaas, zoals al gezegd is, regende het. Dus hebben we de makkelijke weg gekozen om samen met de kinderen relaxed een film van Bugs Bunny te gaan kijken. Verder hebben we nog enkele dingen die wij u niet kunnen onthouden. Wist u dat Dorathe de kinderen heel goed kan vermaken met balonnen en tekeningen, maar dat ze het gisteren even wat rustiger aan heeft gedaan wegens een lichte hoofdpijn? Wist u dat Veerle altijd als een van de eerste naar bed gaat? Oh ja, ze kan ook nog heel goed piano spelen. Wist u dat Josianne denkt dat wij haar een stadse vinden? Dit is ze ook, maar ze vindt zelf van niet. Maar als stadse is ze toch een echte dierenvriend behalve voor haar eigen konijn, die heeft volgens Veerle veel te lijden. Voor de rest is het hier heel gezellig en leuk, we hebben het heel goed naar onze zin. Het ga jullie goed in Nederland of waar jullie dit ook mogen lezen, de groeten van de Dutchboys en aanhang.

Water, zweet en lachen!

Zoals jullie gisteren hebben kunnen lezen zou het zwemmen overgeslagen worden, maar gelukkig kwam het zonnetje nog te voorschijn. We moesten al om 2 uur gaan zwemmen, want o wee als er schaduw in het zwembad was dan mocht er niet meer gezwommen worden. Dat is altijd grote fun, iedereen gooit met ballen en krioelt er door elkaar. De jongens hebben er een zeer vreemd genoegen in om zoveel mogelijk en zo vaak mogelijk, meisjes kopje onder te duwen. Na het zwemmen was het tijd voor de competities, voetbal en volleybal. We hebben 4 teams gemaakt, geselecteerd op lengte. De kinderen waren enthousiast, zeker ook omdat ze weten dat ze er punten voor krijgen en er aan het einde van de week een winnend team is. Na deze competities speelden we stand in de mand en moordenaartje. Na deze inspanning hadden we trek en was het tijd voor het diner. Dat bestond deze keer uit worst-met-aardappelsoep.
Na een hoop geregel door Gertjan en Vincent was het tijd voor de smokkeltocht, wat een super succes was! Hier ff een korte uitleg van het spel: de 4 teams hebben ieder een eigen kleur. Elk kind krijgt een kaartje wat hij/zij van de ene kant naar de andere kant van het bos moet smokkelen. Wij als politie moesten de kinderen aftikken/pakken, waarna ze weer een nieuw kaartje moesten halen en opnieuw moesten beginnen. Het team die de meeste kaartjes gesmokkeld had was de winnaar. Het is hier tegen half 9 al aardig donker, dus dat was een mooie tijd om met het spel te beginnen. Na een uurtje behoorlijk zweten was het tijd voor uitslag. Het blauwe team was de winnaar. Voor de kinderen was het bedtijd en wij begonnen samen met Sandor aan de evaluatie/avondsluiting. We zijn er allemaal blij mee dat het zo goed klikt tussen ons team: we hebben echt een supergroep!!! Karen heeft de avondsluiting gedaan en we zongen nog wat liedjes. Sommigen van ons namen nog een douche en daarna ging het licht uit en de ogen dicht. Na een heerlijke nachtrust is het zondagmorgen. Na de ochtend-gymnastiek wat deze keer georganiseerd werd door 3 meiden, hebben we gegeten hebben en was het tijd om naar de kerk te gaan. We propten ons in het Dorcas-busje, Gustav reed ons naar de kerk waar hij zelf altijd naar toe gaat. Er werd veel gezongen m.b.v. beamer, laptop, piano, gitaar en een kerkkoor. De preek werd verteld in het Hongaars en ook in het Engels, zodat we er toch nog iets van konden volgen. Het was een fijne ervaring om dit ook eens meegemaakt te hebben. Na de dienst hebben we koffie gedronken bij de NL jongens, we waren al lang blij dat ze ons dit aanboden omdat we zelf geen koffie hebben. Tegen 1 uur was het tijd voor de lunch. We aten eerst sperziebonensoep, waarna we genoten van de patat met schnitzel. En nu zitten we dus gezellig dit verhaal voor jullie te typen..
Hier nog een paar wist u datjes... Wist u dat:
- de jongens wat meer vrije tijd voor zichzelf wilden hebben, maar ze daarna toch weer sportief aan de slag gingen en ons niet lieten zitten
- Josianne bij elk poesje wat ze ziet er gillend op af rent, maar het helaas nooit te pakken krijgt
- dat Veerle bij elke evaluatie vraagt of we het even centraal willen houden, soms kletsen we een beetje teveel door elkaar
- wij een slogan hebben en na elke grap/verhaal/opmerking/mening zeggen: heb je deze zelf verzonnen.. waarna er altijd een lachsalvo klinkt
- de kinderen allemaal Maasje, Maask o.i.d. tegen Maaske zeggen en zij erg haar best doet om dit te verbeteren, zodat ze misschien allemaal aan het einde van de week haar naam goed kunnen zeggen
- Ik (Karen) blij was iemand te pakken te krijgen bij de smokkeltocht, maar dat het Veerle bleek te zijn, die het bijna in haar broek deed van de schrik.

Groetjes namens all the people of our team,

Karen en Anita

Siastok! (hallo allemaal)

Hier zijn we dan weer. Laten we verder gaan bij gistermiddag. De lunch bestond uit bloemkoolsoep (hele bloemkool per pan erin verwerkt) en daarna een bord aardappels met kippenpoot. Helaas was die van Dorathé beetje mislukt, maar Vincent zorgde erg goed voor haar en regelde gelijk een schnitzel. Ze heeft ervan genoten! We zaten erg vol, dus eerst een half uurtje rustig aan. Daarna een duik in het zwembad heerlijk afkoelen met dit weer. (ongeveer 40 graden).
Daarna speelden we moordenaartje, het is een spel dat als iemand naar je knipoogt je wordt uitgeschakeld met iemand als detective. Merosjlava (zo zeg je het) zit met een gebroken been en dus kan ze niet meedoen met de spellen. Gelukkig hebben we Dorathé die haar opvrolijkte met vouwballonnen. Haar gips werd opgevrolijkt met ballonbloemen. Daarna hebben we nog slingertikkertje gedaan. Afgewisseld door voetballen en volleyballen.
Het diner bestond uit spagetti met kaas en als toetje een of ander chocoladegeval. Zelfs Karen was er niet helemaal happy mee, dat zegt al genoeg eigenlijk. Na het eten hebben we mr. Bean gekeken. 's Avonds hebben we avondsluiting met de dutchies en Sándor.
Vanacht last gehad van de buren die tot drie uur doorbleven gaan. (laten we dan onze mond maar houden over Vincent en Gert-jan) vanochtend zijn we weer actief begonnen met ochtendgymnastiek. We krijgen hier nog een superconditie! Na het ontbijt hebben we een sketch opgevoerd over Jona en Edward vertelde er een verhaal bij. Daarna hebben we een kleurplaat gemaakt en een workshop vouwballonnen gedaan. Er zijn nogal wat ballonnen geknapt, maar het was wel een succes! Zometeen gaan we lunchen, maar vanmiddag moeten we het zwemmen overslaan omdat de Oekraïnse leiding het te koud vind voor de kinderen. Het is hier nu ongeveer 25 graden, dus de Hollanders kunnen het zwemmen dan wel vergeten.
Wist je dat:
* Josianne het fijn vind dat Dorathé een harde hand toepast als het om toffees gaat
* Veerle zwarte ballonnen groen kan maken
* dit toetsenbord heel vervelend is omdat er letters omgedraaid zitten, vandaar typefouten
* Maaske ontzettend blij was oude bekenden weer te ontmoeten, vooral Sándor
* Vincent en Karen ruzie kregen over wie het ijsje op zou eten
* de mensen uit Hongarije die Nederlands verstaan Gert-jan niet kunnen volgen omdat hij zo plat praat
* Vincent zondag naar de kerk gaat, omdat hij speciaal nette kleren bij zich heeft
* Anita de HANDwas doet voor Gert-jan en Vincent
* Dorathé haar blunders niet wil vertellen, dus we houden haar goed in de gaten. Volgende keer hoort u hier meer over
* Karen haar gedachten in werkelijkheid ziet gebeuren en daardoor last van de slappe lach krijgt (nogal vaak dus)

Dit was het weer voor vandaag! Hartelijke groet vanuit Hongarije namens alle dutchies:
Dorathé & Veerle

Hectische dagen!

Vrijdag 17 augustus Poka! (Hallo!)

Hier dan eindelijk een berichtje dat we zelf geschreven hebben!Het gaat goed met ons. Zoals Astrid al schreef was ons reis een groot avontuur, maar we hebben goed aan teambuilding gedaan! Nu is onze groep dus niet meer kapot te krijgen ;-)

Sinds gisteren zijn we op de camping in Debrecen. Dit hadden we niet verwacht, maar op eens stond Eva (Dorcas Oekraine) woensdagmiddag voor onze neus op het kamp in Oklyhegy. Tot dan toe was ze iedere dag verantwoordelijk voor de supplies, euh... surprise en zo ook die dag. Dankzij Misha (medewerker van de camping in Hongarije) waren de visa voor de kinderen ineens woensdag toch beschikbaar. Misha nam de telefoon op toen de Oekrainse overheidsinstantie belde om te checken of de kinderen hier wel echt verwacht werden. Misha vertelde een superenthousiast verhaal waar ze blijkbaar zo van onder de indruk waren dat ze accuut de documenten voor de kinderen gereed hebben gemaakt.We moesten dus na 1 dag alweer afscheid nemen van de Hongaarse kinderen op het kamp in Oklyhegy. Met hen hebben we dinsdagmiddag en woensdag een leuke tijd gehad. We hebben onder andere grappige gezichten gemaakt van ballonnen en een estafette gehouden. Als het lukt sturen we ook wat foto's op.

Dinsdagavond had Veerle wel behoefte aan een lekker biertje. We hadden gehoord dat er verderop een bar zat, dus de jongens waren met Andras bier gaan halen. En ja hoor alles wat je hier zegt komt uit, opeens stonden de jongens voor onze neus(Veerle, Dorathe en Josianne) met bier.. dus we hebben lekker bier gedronken met dorathe´s toffies!

Woensdagmiddag hebben we samen met Eva en Andras (onze tolk op het kamp) een aantal families bezocht die in het Family Care project van Dorcas zitten. Onderweg liepen we door een prachtig gebied en we kregen schitterend uitzicht over Roemenie.Toen we dinsdagmiddag net lekker vis (vol graatjes) zaten te eten, werd er ineens een dood varken binnen gereden op een aanhanger. Het bloed kwam uit z'n bek zetten en we hebben de hele scene maar even op video opgenomen (hulde aan Dorathe). Maar vanwege Eva's surprise hoefden wij dit varken dus niet als diner te eten.

Donderdag moesten we redelijk vroeg ons bed uit, maar dat was absoluut de moeite waard. Wij waren de laatsten die opgehaald werden, om 7.30 uur. Toen was Sándor al naar ons gasthuis toe gekomen, zodat hij ook met de bus mee kon. Sándor is de tolk die de taalbarrieres tussen ons, de leiding en de kinderen op mag heffen. Een erg belangrijke taak, aangezien de kinderen Oekrains spreken en wij net een paar Hongaarse woorden geleerd hadden, maar nog niet veel Oekrains. Sommige kinderen spreken overigens heel goed Engels en er zijn er ook een aantal die een aardig woordje Nederlands kletsen. Trouwens, lieve medegroepsgenoten van vorig jaar als jullie dit lezen: Boris, Istvan (de grote en de kleine'), Nicoletta, Fruzina, Kristian en Vasylina vroegen: waar is Tuunies, waar is Nicole, en Nelleke en Marieke en Corine en Elske en Myra en Joel?? Euh... tja, I left them in Holland...

De bus was een beetje te klein. Het werd ook erg warm in de bus toen we 3,5 uur moesten wachten bij de grens, MAAR: we mochten állemaal Hongarije in en toen was alles goed. Rond 14 uur kwamen we in Debrecen aan. We hebben toen onze spullen gedumpt. Een aantal mensen van onqe groep begonnen lichtelijk te verlangen naar patat met frikandel. We moesten echter gaan ontdekken waar het restaurant was en toen hadden we lunch met de kinderen en.... PATATJES!! Daarna was het natuurlijk tijd om te zwemmen, want het was toch zeker wel boven de 35 graden. We missen de zon die in Nederland schijnt dus niet.Na het zwemmen was het tijd voor een kennismakingsspel, om de namen te leren. We deden o.a. krantenmeppertje en het was best een groot succes. Met namen leren moeten we vandaag nog wel even verder gaan.Trouwens, ouders van Karen: ze is aardig bezig met haar ontbijtkoek, maar ze deelt het dan ook wel met ons allemaal. :-)Langskomen mag natuurlijk altijd (www.dorcas.nl en kijk dan bij Dorcas camping Hongarije voor het adres) en de Mac hebben we hier nog niet gevonden, maar maandag hebben we zowel die op Schiphol als die in Budapest met een bezoekje vereerd. Vannacht hebben we een hele goede nachtrust gehad, alleen Karen en Josianne hadden een beetje last van elkaar. Geen van beiden konden ze iets bewegen zonder dat de ander dat voelde. Karen dacht op een gegeven moment zelfs dat Dorathe naast haar lag (wat dat betekent weten wij ook niet). Verder gaat alles goed met ons. Alleen Vincent heeft een flinke blaar opgelopen tijdens het voetballen op dinsdagmiddag. Gelukkig zijn er twee verpleegkundigen die goed voor hem zorgen. Voor elk wondje of probleempje weten ze een oplossing en als er iets gefixed moet worden met naamkaartjes of bh-bandjes, komen ze meteen met veiligheidsspelden aanrennen. Super toch?

Vanochtend begon ons programma met ochtendgymnastiek (kraakkraak). Zowel wij als de kinderen moesten wel even wennen aan zoveel activiteit in de ochtend. Na een halfuurtje ochtengymnastiek kwamen we al rennend en hijgend aan bij het onbijt. Na het ontbijt hadden de kinderen een half uurtje vrije tijd en in die tijd bereide wij ons voor op ons non-verbale toneelstukje over Mozes. Karen was de moeder, Gert-Jan de vader, Anita speelde mozes(ze lag in een slaapzak die we snel geleend hadden van NL boys hier op de camping), Dorathe was Mirjam, Josianne was de Prinses en Maaske en Veerle waren haar hulpjes. Na het toneelstukje vertelde Edward(Hongaarse leiding van de kinderen) het bijbelverhaal over Mozes. Dankzij onze creatieve Dorathe hadden we daarna een tekening over Mozes die de kinderern konden inkleuren. Tja en nu zitten we hier op de computer...

Hopelijk tot morgen! Namens de Groep: Maaske & Josianne

Gebedsverhoring!

Gisteravond hebben we van Maaske bericht ontvangen uit de Oekraïne dat de visa voor de kinderen alsnog zijn afgegeven. Dit is echt een groot dankpunt! Het zag er een paar dagen geleden heel anders uit voor dit zomerkamp!!
Laten we bidden dat ze vandaag een voorspoedige reis met de kinderen met de bus naar Hongarije mogen hebben. Hopelijk is het volgende te lezen weblog door de groep zelf geschreven vanuit Debrecen.

Hartelijke groet,
Dorcas Hulp Nederland

De heenreis en de 1e dag van de Hongarije groep.

Dit bericht is namens de groep geschreven door Astrid van de Pas van Dorcas Hulp Nederland. De informatie is doorgegeven door Jolling Veninga van Dorcas Aid International. Hopelijk is het volgende weblog wel weer door hen zelf geschreven.

De groep heeft een voorspoedige reis gehad. De metro in Budapest reed niet, maar een bus was snel gevonden. Het kopen van de treinkaartjes duurde erg lang, maar de groep had toch nog wel zo’n 20 seconden (…) over om op tijd de trein in te springen.
Bij aankomst in Ukraine werden ze opgewacht door medewerkers van Dorcas Aid Ukraine en de eerste nacht heeft de groep geslapen in een kindertehuis in Nagydobron.
Vandaag dinsdag is de groep doorgereden naar een kinderkamp vlak aan de Roemeense grens (nog wel in Oekraine) waar zij de komende dagen zullen helpen in een kinderkamp met meer dan 100 Hongaarssprekende kinderen.
De kans is klein dat deze week alsnog de visa voor Hongarije wordt afgegeven voor de kinderen die naar het zomerkamp in Debrecen gaan. Mocht dit wel lukken, dan vertrekt de groep a.s. vrijdag naar Hongarije, anders wordt dit pas volgende week dinsdag. In het laatste geval blijft de groep tot en met zaterdag in dit kinderkamp. De groep heeft daar geen internet verbinding
zolang zij dus in dit gebied zitten kunnen zij zelf niets op de weblog zetten.

Een hartelijke groet van de Hongarije groep aan iedereen in Nederland.

Bijna weg!

Beste lezers,

Gaaf dat u onze belevenissen wilt volgen tijdens onze reis met Dorcas naar Oekraïne en Hongarije!
Aanstaande maandag, 13 augustus, vertrekken wij richting Oekraïne. Ons vliegtuig vertrekt om 10 uur vanaf Schiphol. Met een tussenlanding in Zürich komen we uiteindelijk om 14 uur in Budapest aan. In Budapest nemen we de trein naar Szürte, dat net over de grens in Oekraïne ligt.
Daar zullen we tot en met woensdag een aantal Dorcasprojecten bezoeken.

Op donderdag 16 augustus vertrekken we samen met een groep van ongeveer 35 weeskinderen en –tieners naar Debrecen (Hongarije). De kinderen gaan daar twee weken op kamp en wij gaan door middel van sport, spel, bijbelverhaal, kampvuur, excursies en vast nog véél meer ervoor zorgen dat de kinderen de tijd van hun leven zullen hebben!
Ons doel is om een stukje van Jezus’ liefde over te dragen op deze kinderen.

Dat gaan we dus doen. Maar wie zijn we eigenlijk precies, zult u zich afvragen!
Daarom een korte introductie van de groepsleden. Helaas zonder foto, maar daarvan zullen er nog genoeg volgen denk ik.
In het kort:

Vincent is 20 jaar, doet een ICT-opleiding en houdt van voetballen, wat hij dan ook graag wil doen met de kinderen op het kamp!
Gert-Jan is 21 jaar, doet de opleiding industrieel product ontwerpen in Zwolle en houdt naast auto’s van sporten, wat natuurlijk mooi handig is als je met tieners op kamp gaat!
Anita komt uit Zeeland, is 20 jaar en werkt als secretaresse.
Veerle is 17 jaar, bezig met het VWO, zit op volleybal en is door haar zus op het idee gebracht om een werkvakantie te gaan doen, hartstikke gaaf natuurlijk!
Josianne is ook 17 jaar, zit op volleybal, inderdaad in hetzelfde team als Veerle. Ze heeft net HAVO-examen gedaan en gaat nu Maatschappelijk Werk en Dienstverlening studeren.
Karen is bijna 17 jaar en doet een opleiding tot verpleegkundige. Daarnaast houdt ze van schilderen, tekenen en sporten.
Dorathé is 17 jaar, doet dezelfde opleiding als Karen en ze kan haast niet meer wachten om op reis te gaan!
Maaske, tenslotte, is 21 jaar en net afgestudeerd als logopedist. Ze heeft deze reis vorig jaar ook gemaakt en gaat als reisleider mee.

We vinden het fijn om gesteund te worden door familie, vrienden en kennissen. Via deze site kunt u de komende twee weken onze belevenissen volgen en tevens reacties plaatsen.

Nog drie nachtjes slapen, wij hebben er zin in!!

Het aftellen is begonnen ...

De reis naar Hongarije start op 13 augustus 2007.

Volg alle belevenissen van de groep via dit weblog!